Men neme een gitaar…

Men neme een gitaar en een feest is geboren. Wat kunnen de Madrilenen feesten!
De eerste avond spaans all over. Aangekomen in de buurt ‘La Latina’, (aanbevolen door de hosteleigenaar Juan van Hostel Horizonte, wat een super hostel, maar daarover dadelijk meer!)  was het plein gevuld met jongeren.
Geen toeristen, alleen maar Madrilenen die elke dag van de week benutten om te feesten. Iedereen neemt drank mee, een gitaar, een voetbal, wiet en nog meer drank.
Twee Spaanse meiden begonnen in gebrekkig engels tegen ons te praten. Ze bleken geboren en getochen in Madrid en elke avond op deze plek bijeen te komen met vrienden.  Of ze nog naar school gaan betwijfelen we…als je elke avond zo aangeschoten wordt en rond 4 uur naar bed gaat, ben je een genie als je je school goed doorstaat.
Eén van de jongens van de vriendengroep had zijn gitaar meegenomen en de vrienden begonnen vol overgave Bamboleooooo Bamboleaaa te zingen. Spaanser kun je het niet krijgen.
En zoals altijd verscheen ook deze keer weer rond een uur of 2 ’s nachts de politie. Aangezien het verboden is om op dit plein rond te hangen en in het openbaar te drinken, controleren ze volop.
Echter seint iedereen elkaar in…en is het plein leeg op het moment dat de politie uit de auto stapt.
Na een paar drankjes (geen idee wat het was, de Madrilenen nemen hun eigen drank mee, overgegoten in een lege frisdrankfles) zijn we maar weer naar het hostel gegaan.
De volgende dag een wandeling door Madrid gemaakt…Palacia Real, Basilica de San Francisco el Grande, Plaza Mayor…de standaard trekpleisters die je ‘gezien moet hebben’.

Palacio Real

Station Atocha binnen gelopen, om te zien hoe mooi ze het hebben herbouwd. Een prachtig tropische tuin in het midden met tientallen schildpadden, maar helaas was de tuin op die dag afgesloten en mocht je er niet doorheen lopen. Dan maar richting Jardin Boltamico.
Bij de dichtsbij zijnde shoarmaboer lunch gehaald en een bankje gezocht in de Jardin. Bloemen, bloemen en nog eens bloemen van over de hele wereld zijn te bewonderen.

‘S avonds wezen stappen in een van de vele salsabarretjes, om de volgende dag weer vroeg op te staan om naar de beroemde zondagse vlooienmarkt te gaan. Wat een drukte!
Men komt er blijkbaar om hun gestolen waar terug te vinden. Ik kwam er om souveniers te kopen. Maar wat is het moeilijk kiezen! 
Na een paar drukke straatjes doorgelopen te zijn, kwamen we op een plein terecht waar volwassen mannen samenkomen om hun voetbalplaatjes of Pokemonplaatjes te ruilen.
Daarna de zondagmiddag rustig laten verlopen in Parque del Retiro waar je (hoe toeristisch!) romantisch kunt varen op een vijver bij het monument van Koning Alfonso XII.
Een paar meter verder kun je de Madrilenen van dichtbij zien voetballen, maar waar je Madrid het allebeste kunt proeven is toch wel achter het monument van Koning Alfonso, tussen de djembe spelende hippies te dansen.   Madrid is één en al muziek….heerlijk!  

Parque del Retiro

Je cherche quelque chose…

‘Je cherche quelque chose’…zo begon de zoektocht naar die ene bepaalde schroef. De vriend van mn broer en ik werden op pad gestuurd, eerst voor boodschappen (wat we voortreffelijk hadden gedaan, Rose voor € 1,30! en 6 gratis flesjes bier bij een pak van 26 stuks!) en daarna om schroeven voor betonblokken te kopen.
Eenmaal in de winkel kwamen we erachter dat er van de 4 jaar Franse les op de middelbare school verbazingwekkend weinig is blijven hangen (hoewel ik in mijn herinnering nooit het woord ’schroef’ heb geleerd)….Je cherche quelque chose…’ja, wat dan?’ denkt t vriendelijke meisje dat geen woord engels spreekt….dus ik doe net alsof ik een schroef met een boor in de muur boor….toen ze dat nog niet begreep gebaarde ik dat ze mee moest komen. Aangezien we al een aantal schroeven hadden zien liggen, maar niet die we nodig hadden.
Oui…pour le beton celullair…6 bij 4
Pardon? 6 bij 4

Naja, uiteindelijk wist ze wat we bedoelden, maar helaas hadden ze de benodigde schroeven niet. Hebben we toch ons best gedaan.

De week in het nieuwe Franse huis begon goed. Het weer was prachtig (een graag of 25) en het ondertekenen van het contract ging soepel. Als je de het gedrag van vorige vrouwelijke bewoner niet meerekent.

Even voorstellen: meneer is Duits, mevrouw is Nederlands (met ouderwetse bloemetjesjurk, rimpels van de altijd norse blik), allebei tussen de 70 en 80 jaar. Hebben het huis altijd als vakantiewoning gebruikt, 3 maanden per jaar en wonen de rest van het jaar in Duitsland.
Uiteraard hadden mijn ouders het huis al een aantal keer van binnen en buiten bekeken, maar aangezien toen nog alle spullen van de vorige bewoners erin stonden, wilden ze het nogmaals bekijken met de verkopende partij erbij. Dat kon…we werden vriendelijke binnen gelaten door de duitse meneer ‘Goedemorgen’…
Nou, en toen kwam mevrouw hoor. Ze gunde ons geen goedemorgen of een blik waardig. En toen mijn ouders de garage nog in wilden lopen, snauwde ze hen toe: ‘je hebt alles toch allang gezien!’  Waarop mijn vader zei: ‘ja, maar toen stond het nog vol met rotzooi.’  De rest van de tijd keek ze alleen maar chagerijnig en heeft ze geen woord meer gezegd.O
Totdat ze bij de notaris zaten: ‘Ik ga geen frans praten, ik wil alles in het Nederlands bespreken’
Uhm, ok…
Eenmaal aangekomen bij de verbouwingsplannen, zei mevrouw: waarom wilt u dit huis, als u het toch gaat verbouwen? (denk je in: het huis heeft in geen 20 jaar ook maar een likje verf gezien…vergelijkbaar met andere bouwvallen die je ziet op tv).
Helaas hebben mijn ouders haar niet eenzelfde vraag gesteld zoals: ‘waarom heeft u destijds Frankrijk gekozen als u toch geen frans wenst te spreken!’

Na een aantal soortgelijke vragen van mevrouw, is uiteindelijk het verkoopcontract getekend en kon Cruela weer in haar krakkemikkige camper stappen, op weg naar de bank om de cheque te innen (waar ze ook al niet echt blij mee leek te zijn)

Het klussen kon beginnen!
Allereerst de 30 jaar oude tegelvloer eruit op de onderverdieping en het behang van de muren op de bovenverdieping. Voor de tegelvloer hadden we toch zeker 2 dagen gerekend, maar dit ging zo vlot dat het binnen 5 uur geklaard was. Met de hele familie (7 man) naar de bouwmarkt, om betonblokken te kopen, welke een andere afmeting hebben als in Nederland, magoed, we noemen t geen probleem, maar een uitdaging.

De muren voor badkamer, wc en douche zijn er in een week ingezet. En het plafond hebben de vriend van mn broer en ik prachtig afgewerkt met gipsplaten. 
De hond vond het ondertussen maar saai, aangezien ie de eerste dag nog zoveel aandacht had gekregen en nu alleen maar een beetje toe kon kijken. Gelukkig liep er halverwege de week wel een hert in de tuin, waar ie blaffend op af rende (en het arme hert dus in paniek een aantal keer tegen het hek opsprong) 
Elke avond bbq-en, zonnen, wandelen langs de plaatselijke bewoners (die, zo leek het, nog nooit een vreemd meisje hadden gezien).
Aan het eind van de week begon het keihard te regenen, wat was ik blij dat ik mn prachtige boer-zoekt-vrouw-laarzen had meegenomen.

Op naar de volgende klusweek…

http://www.mijnalbum.nl/Album=GAFELYPV

Kroegentochten en Gaudí

 ’Wil mevrouw Wijnbergen zich direct naar de gate begeven, u vertraagt de vlucht!’  Klonk het door de speakers van Airport Eindhoven toen ik in alle haast ook nog eens mn ketting kapot trok bij de detectiepoortjes en alle kralen door mn broekspijpen naar beneden gleden. T begon al goed. Eenmaal in t vliegtuig sliep ik al snel en werd ik twee uur later wakker in het zonnige Girona.
Een lange busrit en twee metroritjes verder stond ik dan voor het hostel.

Hoe anders was dit onthaal dan op t vliegveld! Nadat ik mn spullen naar mn kamer in het hostel Rambla’s Home had gebracht (of beter gezegd, wanneer de jongen, die er volgens mij dag en nacht werkt, mn tas naar de kamer had gebracht) liep ik naar de ‘woonkamer’, waar ik hem en een dame zie salsadansen. Uiteraard blijf ik even kijken en nadat ze uitgedanst zijn, pakt hij mn hand vast om me ook de fijne kneepjes van het salsadansen te leren. (ja, ik heb lessen gehad, maar das alweer een tijdje geleden, prima aanleiding om t weer es op te pikken)

Daarna naar Sara gegaan om te lunchen en haar en Amy’s kamer te zien,. (zeg maar liever klerenkast) die ze delen met 4 jongens. Wel midden in de stad, ineene zijstraat van Las Ramblas.  Om Barcelona beter te leren kennen, ben ik ’s avonds meegegaan op kroegentocht, die Sara en Amy mede organiseren. Eerst om 19u beginnen met flyeren om jongeren (vooral Engelsen en Amerikanen) over te halen om mee te gaan, waarna om 22u het feest kan beginnen. Uiteraard komt eigenlijk iedereen er maar voor 1 ding, zuipen!  Maar de spaanse gezelligheid staat voorop, ‘all night long’. 
Gelukkig bracht een van de huisgenoten, afkomstig uit Zimbabwe, me ’s ochtends naar mn hostel. Aangezien hij zelf donker is, wordt ie niet lastiggevallen door andere Afrikanen die drugs proberen te verkopen. Ze gaan er direct van uit dat hij ook drugsdealer is…

Naja, voor de rest vooral gechild en uiteraard Sagrada Familia bezocht (wat een prachtige kerk, en dan te bedenken dat ze er zooo ontzettend lang mee bezig zijn, en t niet eens zeker is of hij er over een aantal jaar nog wel zal staan, omdat die gekke spanjaarden op het bizarre idee gekomen zijn om een spoorlijn (metrolijn oid) precies onder de kathedraal te laten lopen….in een aantal gebouwen ernaast zijn al een aantal scheuren opgedoken, dus het zal niet lang meer duren voordat ook de Sagrada Familia er onder zal leiden (nee, Gaudi heeft daar inderdaad niet aangedacht om de fundering zo te maken dat er een trein onder door kan, duhh…wat denken ze wel niet.)

En daarna het prachtige park Guel bezocht (dat eigenlijk een tuin van iemand was waar in totaal 60 gebouwen op zouden komen, echter is Gaudi niet verder gekomen dan 4…:) (incl in en uitgang).
Dit alles met een Poolse jongen die we net tijdens de gratis tour die we s ochtends hebben gedaan (georganiseerd vanuit de Travel Bar) hadden leren kennen. Hij was in zn eentje aan t reizen en vroeg of ie samen met mij toeristje mocht gaan spelen. Uiteraard.

En om t Barcelona bezoekje af te maken, hebben we een typische Spaanse Tapas en Flamenco avond gevierd (met hilarische  belgen aan onze tafel). Daarna nog de club ingedoken om vanuit daar direct weer terug t vliegtuig in te stappen. Onvergetelijk en voor herhaling vatbaar! 

foto’s: http://picasaweb.google.com/Madeplom/Barcelonaaaa

Sawadeeka from Paris

A taste of Thaïland in the city of light… happy family back together for a few days of laughing, iceskating, drinking, playing, blowing (remember Didi :*D!), carrouseling, walking, climbing, farting (well Charlie at least!), crêpe-eating, and other random things….
Thanx everyone ^_^
Aldus Antoine

Hoe gaaf wat om elkaar weer te zien. Niet heel de groep was compleet, maar met zn 10-en hebben we toch de grootste lol gehad. Elkaar in Thailand ontmoet, 2 (of 3) maanden met elkaar opgetrokken….en in Parijs was het weer als vanouds.

Maar Lago di Garda in Italie niet te vergeten. 3 Dagen voordat we naar Parijs zouden gaan, ben ik in mn eentje naar Lago Di Garda vertrokken vanuit Venetie. T was een uur of 17 toen ik vertrok….en dus donker toen ik nog niet halverwege de route was. Aangezien ik geen hostel of ook maar enige vorm van onderdak had geboekt, heb ik t er niet op gewaagd om in the middle of nowhere aan te komen bij het Gardameer en ben ik dus maar weer naar het oude vertrouwde Verona geweest. Uiteraard naar hetzelfde hostel met dezelfde strenge regels…
De volgende ochtend met de bus (slechts €2,- voor een ritje van ong 2uur!)  vertrokken naar Malcesine, een klein, middeleeuws dorpje aan de voet van de Monte Balde.
Daar al snel de nieuwe kabelbaan, die ong 10 minuten duurt naar boven. Wat is dat al een ervaring op zich! Onder je zie het bos aan je voorbij trekken, het landschap veranderd langzaam, van groen naar wit…en zelfs de herten laten zich zien!
Eenmaal boven is het iiiijjjjskoud! En waaien…pfff!
Op een gegeven moment dacht ik een weeralarm oid gemist te hebben…ik zag geen hand voor ogen en er was geen mens meer te bekennen (er waren zoiezo maar ong 15 mensen aan t skien) dus toen ben ik maar snel weer teruggegaan.
Wat een prachtig gebied. Ik kende t alleen maar van de zomer, heerlijk aan de overvolle stranden liggen en zwemmen in de heette zon. Maar zo kan t dus ook, totaal nog onontdekt…

Met de kabelbaan weer naar beneden en nog even het oude, stille dorpje in gegaan. Mijn Buddah, compleet uitgestorven! Alles was dicht, behalve een paar restaurantjes die ze aan het restaureren waren, klaar maken voor de zomer. Maar ondertussen woont er niemand in het dorpje, alles is er alleen nog maar voor de toeristen, die de mooie, oude woningen in de zomer kunnen huren.
Magoed, met de bus weer terug naar Verona om de volgende dag nog even de stad in te trekken en een bezoek aan de Arena te brengen. Geheel in tact, niet zo ingestort als het Colloseum in Rome. Elke zomer worden er dan ook nog concerten gegeven waarvoor een kaartje ’slechts’ bij €200,- begint!  (hoe ik dit weet, ach ja, ff als een echte Nederlander bij een groep toeristen met gids aangesloten…)
Ook nog een tweede bezoekje aan het balkon van Julia gebracht, waar ditmaal niemand te bekennen was. De ene dag staat het vol met Chinezen, de andere dag ben je er alleen…

En de dag erop door naar Milaan, om daar Sara en Amy te ontmoeten die ondertussen naar Florence waren geweest (aangezien ik daar al weet-ik-niet hoe vaak ben geweest, had ik voor de sneeuw gekozen)
Toen we op het station als echte hippies een kaartspelletje wilden spelen, werden we door de aardige, niet engels sprekende politiemeneer, met iets minder aardige politiehond weggestuurd naar een daarvoor bedoelde wachtkamer. Toen we daar op de grond gingen zitten, kwamen de 2 weer terug om te zeggen dat aan het eind van de kamer een tafel met banken stonden. Keurige begeleidde hij ons daarheen en stuurde de op de bank slapende zwerver weg. Aangezien die tafel veeeeel te groot was, gingen we op de tafel zitten….en ja hoor, daar verschenen Commissaris Rex en zn baasje weer.
Nou, ok….dan maar geen kaartspelletje…

Op naar Parijs….de slaaptrein in en de volgende dag uitstappen bij Gare du Nord! Wow…hoe gaaf was dat weekend. De opsomming van Antione hierboven zegt het eigenlijk allemaal al. Lachen, in de draaimolen zitten, genieten van music bij de Sacre Cur, schaatsen, stappen en ruziemaken met de metrobestuurder (You wanna play with me, motherfucker!? You motherfucker….ik denk dat ie een nieuw woord had geleerd die dag en t op ons oefende….motherfucker)

T volgende filmpje is een samenvatting van Parissss:
 

De foto’s staan zoals gewoonlijk op http://picasaweb.google.nl/Madeplom/Europeeee

Italy

Oja, mn weblog, helemaal vergeten…en al helemaal nie leuk als t internetten zoooo duur is. Magoed…na de paar dagen Rome zijn we naar Amsterdam gegaan. Meer om te feesten dan de culturele achtergrond van de stad te zien (als ik er nie bij was geweest, hadden ze toch maar mooi t Begijnhof gemist)
Tot ieders verbazing ook de paar dagen NIET in een coffeeshop doorgebracht.

 Daarna weer terug naar Rome gegaan….om weer te feesten en t colloseum te bezoeken (wat hadden we een saaie gids!) En wat stond er een lange rij om binnen te komen, maar gelukkig kon je voor 3 euro (en dus een saaie gids) langs de rij lopen…dus dat hebben we maar gedaan.

Daarna naar Veronaaa….hoe romantisch was het daar! Van Valentijnsdag maken ze daar gewoon een week…overal hingen hartjes in de straten er werden ballonen uitgedeeld in de vorm van harten en op een van de pleinen, was er een markt in het teken van…yep, valentijn.

Uiteraard ook het balkon van Julliet bezocht…Shakespear heeft het verhaal gebazeerd op een aantal (vage) waargebeurde feiten…gaat de ronde…of het waar is, valt te betwijfelen. Maar hoe gaaf is de muur naar het huis/balkon toe, waar je de naam van je geliefde op kunt schrijven (wij hebben ff onze eigen namen erop gekalkt…ergens onderaan, nadat we van de prullebak waar we perfect bovenaan een lege muur konden schrijven, werden weggestuurd.

Het hostel was iets minder….zeeeer streng, katholiek…na 24u moest het ligt uit…en stil zijn….uhm…en tussen 9 en 17u was het hostel gesloten en ging je kamer op slot…vreemd

Magoed, nu in Venentie…en morgen waarschijnlijk naar Lago di Gardaaa…

Ciao

Ik, Italiaanse?

Waarom denken Italianen toch altijd dat ik overal de weg weet. Ik liep nog geen half uur in Rome en de eerste Italiaanse vrouw kwam al naar me toe…of ik de weg naar huppeldeflupse  wist (nee, niet naar Rome en ook niet Hamelen, ze praatte zo snel dat ik nie eens de straatnaam kon horen, anders had ik t misschien wel geweten
Maar nee sorry mevrouw, ik spreek geen Italiaans en ben bovendien zelf ook verdwaald…

De vlucht ging uhm, goed? T was alleen weer tijd om de remmen uit te proberen denk ik, want poeheej, wat een noodrem. Daarna volgde de reclameboodschap: Ryanair is er trots op de beste luchtvaartmaatschappij te zijn die de meeste zijn/haar? vluchten op tijd laat vliegen. Ja, als mensen naar de eerste de beste stoel toe rennen, omdat er geen vaste plaatsen zijn, en al bij de bagageband staan nog voordat t vliegtuig ook maar netjes geparkeerd staat, dan vind ik t nie gek dat je op tijd bent. Er was nie eens een kotszakje aanwezig trouwens!! Wel deed de stuard erg zn best met zn italiaanse charmes door me ‘darling’ te noemen.

Naja, eenmaal aangekomen op t vliegveld stond de bus al te wachten (waarvoor je in t vliegtuig een kaartje kan kopen, handig zeg) En waren we binnen een uurtje op t station in Rome.
Nu zit ik met 4 onbekende Amerikaanse meiden op een kamer (die al meteen vroegen of ik een wekker had, want ze moeten morgenochtend t vliegtuig halen en hebben zelf nixxx)…..me af te vragen waar Sara en Amy uithangen.

Tot zover….

Kerstmis met de Long Necks

MERRY CHRISTMASSS!!!
Kerstavond en 1e kerstdag zat ik ook in de kou, dus het ware kerstgevoel was er hoor (ondanks de ontbrekende boom en slingers, hoewel er af en toe een verdwaalde slinger hing en sommige thaise toeristen met kerstmutsen voorbij liepen)

Magoed, de laatste week had niet beter gekund (en hij is nog nie eens afgelopen)
In 5 dagen tijd Olifant gereden, bamboo rafting gedaan (das geen goed nederlands nee), watervallen bezocht die in het regenseizoen 30 meter breed kunnen worden), 1e kerstdag gevierd met de Long Necked people, warm waterbronnen bezocht etc etc.

Hoe geweldig was het klein, relaxte dorpje Pai, in het noorden van Thailand. We zijn er 2 dagen geweest. De eerste dag was lekker fietsen (naja, lekker, nogal bergachtig gebied, dus t was ff flink doortrappen, waarbij ik ook nog es t stuur had verbogen…thaiboxen heeft me goed gedaan).  Rondom Pai (spreekt t uit als Bye) waren warmwaterbronnen, hoog in de bergen. Voor ons onverklaarbaar hoe het water daar komt (wij denken dat t gewoon door een buis aangevoerd wordt), t begint in de top en stroomt langzaam naar beneden waardoor het halverwege de berg afgekoeld is en je heeeerlijk kunt badderen in warm water. Het is geen vulkaanische berg, dus waar de warmte vandaan komt…we don;t know. En aangezien alles in Thai is geschreven en niemand engels spreekt zijn we er nog steeds niet achter gekomen. Net als de vreemde vissen die per se naar een grot toe willen zwemmen, ow dat was in Pai….ik ben nu nog met Chiang Mai bezig…

Uhm, Chiang Mai, oja, the night bazar…..zooo niet goed voor mn tas, er kan nu echt helemaaal nix meer bij. Zit to aan de top toe vol en is zelfs aan de onderkant een beetje uitgescheurd, maar dat heb ik keurig met naald en draad gefixt (voor zolang t houdt)
De 2e dag Chiang Mai zijn we dus olifant wezen rijden. Hoe raar is dat, die dikke, ruwe huid, met een paar harde stekelharen erop. In het begin zaten we (ik met een heeele rare amerikaanse vrouw) in het bakje boven op zn rug, maar als snel mocht ik in zn nek zitten, wat zooo veel leuker was. Hoewel t erg hoog is en als ie bijvoorbeeld zn linker bovenbeen naar voren zet, wordt zn linkerschouder een stuk lager en val je als het ware een stukje naar links (zit erg ongemakkelijk, moeten die beesten toch iets anders op verzinnen).
Na een uur op de 30 jarige…uhm, ben zn naam kwijt…gezeten te hebben, gingen we door naar het Bambooraften. Was erg leuk om te doen, ging nogal traag, maar omdat het zondag was, en de verkiezingen bezig zijn, hadden de thaien er zelf ook een dagje uit van gemaakt. Met zn allen zaten ze langs het water te picknicken (met vooral veel bier, tijdens de stemrondes mag er niet gedronken worden in cafees etc, dus halen ze massaal drank in de supermarkt en drinken ze t ergens waar niemand t ziet). Als wij langs kwamen, vlogen de Sawadeeekaaaa’s over en weer…en op een gegeven moment zei de kapitein (of hoe noem je zo iemand die het vlot bestuurd) Waterfall, waterfall…(betekend dat we ons vast moesten houden)….maar wat gebeurt er: een man en kindje in het water beginnen ons opeens nat te spetteren….haha, verstaan ze dat onder waterval? Daarna kwam er nog wel een echte waterval, dus hij had niet helemaal gelogen.

Zeiknat aangekomen, moesten we weer lekker 2uur rijden in het ijskoude busje (thaien houden van de airco, zo koud mogelijk)

Maandag vertrokken naar Pai. Met de lokale bus…nou dat hadden we geweten ook. Gelukkig hadden we ons goed laten informeren en waren we een uur te vroeg aangekomen om tickets te reserveren, zodat we vaste plaatsten hadden. Maar echt veel hielp dat niet. Na een uurtje rijden moesten er opeens nog 10 mensen (niet zomaar mensen, neenee, echte hill tribe bewoners) bij, terwijl de bus toch allaaaang volzat. Niet voor thaise begrippen, aanstampen maar, deur open en mensen kunnen ook best nog wel een beetje buiten hangen, uiteindelijk kreeg ik ook nog een ziek kind op mn schoot…nog 3 uur te gaan.

Maar wat was het de moeite waard zeg (voor de terugweg hebben we wel voor een minibusje gekozen). Pai is Prachtig! Een klein, rustig, chill dorpje. Veel kleine winkeltjes en restaurantjes, waar live muziek wordt gespeeld. ‘S avonds na 22u is het stil (bevalve aan de buitenrand, daar wordt volop muziek gemaakt rondom het kampvuur, aan de rivier) en s ochtends als iedereen nog slaapt, lijkt het net een uitgestorven, wild western dorpje.
Op maandag hebben we fietsen gehuurd en zijn we naar de warm waterbronnen geweest…daarna naar een praaaachtig uitzicht over alle bergen tijdens de zonsondergang (Pai ligt ergens in de bergen, de overbeladen bus kon het bijna niet trekken). De volgende dag naar de Long Necked village. Het gekke was dat wij de enige witte toeristen waren, ondanks dat het best druk was in Pai. Blijkbaar komen mensen daar alleen maar om te chillen oid.

Dinsdag dus, hadden we een taxi gehuurd, die ons bracht waar we maar wilden. Eerst de Fish Cave, een grot, een bizarre kleine grot waar vissen met zn allen op een kluitje zwemmen, dezelfde kant op, alsof ze ergens naartoe willen, alsof verder in de grot een vissen paradijs is. Men is er nog steeds niet achter wat er precies in de grot is (dat zeggen ze tenminste…helemaal geloven doen we dat niet) vissen naar de grot toe zwemmen.  Na de visjes (waar de thaien ons natuurlijk weer interessanter vonden dan de attractie zelf en we veelvuldig op de film zijn gezet..)
Na de prachtige waterval, was het dan toch echt tijd voor de long necked mensen. Het was net alsof we archion binnen stapte, zo onwerkelijk. We waren de enige toeristen daar (zelfs geen thaien) en de mensen waren erg vriendelijk. Uiteraard was het erg toeristisch en konden we zelfs nog met die ringen om onze nek op de foto. Sommige dames hadden ook ringen om hun knieen, wat ontzettend eng was om te zien. En hier en daar liep er een kindje met een aantal ringen (t begint als je 5 jaar bent…en de meesten hebben ringen tot 5 kilo….de nek wordt dus niet vanaf de bovenkant uitgerekt, maar vanaf de onderkant, omdat het te zwaar is voor de schouders, zakken die naar beneden)
De Long Necks zijn vluchtelingen uit Birma, en dus illegaal in Thailand. Hierdoor kunnen ze niet normaal werken en zijn ze afhankelijk van de entree die je moet betalen en de verkoop van hun zelfgemaakte spulletjes.

‘S avonds een lekker kerstdinertje gehad, in de kou. T wordt s nachts 13 graden in Pai, dus we zaten met onze dikke vesten, muts en sjaal op aan de warme chocomel…geen verwarming te bekennen.
Zie foto’s van dit alles:

http://picasaweb.google.nl/Madeplom/Pai
http://picasaweb.google.nl/Madeplom/ChiangMai

http://picasaweb.google.nl/Madeplom/ThaiBoxing (foto van mn vieze brandblaar :p)

Fotoooo’s

Ok, ik had gelogen, mn laatste dag in het weeshuis was afgelopen vrijdag. Meteen na het thaiboxen ben ik daarheen gegaan om een paar oude kleren die niet meer in mn tas pasten af te leveren en van daruit door te reizen naar Chiang Mai in het Noorden.

uhm, ja, geen tijd meer om een heel verhaal te typen, foto’s uploaden duurde erg lang. Maarem, Chiang Mai staat ertussen (de reis er naartoe, in de bagagecabine van de bus…ze dachten waarschijnlijk dat we niet betaald hadden ofzo…) en het olifanten rijden…wiehoeee…
http://picasaweb.google.nl/Madeplom/ChiangMai

Foto’s van thai boxen…poserend als een ware kampioen: http://picasaweb.google.nl/Madeplom/ThaiBoxing

 En de foto’s van het prachtige eiland Koh Phi Phi, waar the Beach is opgenomen…
http://picasaweb.google.nl/Madeplom/KohPhiPhi