Wat is t warm! Dat was onze eerste reactie toen we de aankomsthal van Hanoi (Noi Bai) uitstapte.
Nadat mijn tas weer tevoorschijn was gekomen. Een oud mannetje kwam er opeens mee aanlopen, nadat ik mijn tas omschreven had bij de infobalie. Nog even snel pinnen, we zijn in één klap miljonair met die Vietnamese Dong (€1,- = 25.000 Dong) en een simkaart kopen voor het thuisfront (1 sms = € 0,08!)
Op naar de bus waar de airco volop loeit, op naar het hotel in Hanoi. Wat een drukte! Overal scooters, fietsers, en hier en daar een auto en nog meer scooters. Alles gaat door elkaar heen. Verkeersregels zijn onbekend. De toeter kent iedereen. Gelukkig is het hotel in een rustig straatje, maar wanneer we ‘s avonds even het hotel uitgaan om een paar boodschappen te doen, proberen we met gevaar voor eigen leven over te steken.
Niet kijken en gewoon langzaam oversteken, dat is de tactiek. En ja hoor, iedereen rijdt tuuterend om ons heen. Helaas heeft onze zoektocht naar chips weinig opgeleverd. Engels spreken ze niet en probeer chips maar eens uit te beelden. Met lege handen keren we weer terug naar ons hotel en slapen heerlijk met het rustgevende gedempte getoeter om ons heen.
Hoezo druk?
De volgende dag vroeg op om de stad te verkennen. Het mausoleum waar Ho Chi Minh ligt begraven (waarom niet in Ho Chi Minh City zelf?) het oude bescheiden woonhuis van Ho Chi Minh, de eerste school opgericht door de koning. Helaas kregen de leerlingen geen diploma mee naar huis, maar werd hun naam op een soort grafsteen in de vorm van een schildpad geschreven, tussen alle andere namen. En het museum over Vietnam, waar je als eerste een fiets ziet met heeeeel veel manden ziet.
De gids verteld dan ook dat Vietnamezen alles kunnen vervoeren op de fiets of scooter, behalve hun hele huis. En dat blijkt te kloppen merken we gedurende de reis.
Eieren torenhoog opgestapeld, grote flessen met water, 20 krattten Heinekenbier, varkens aan alle kanten vastgebonden, een mega grote deur, je kunt het zo gek niet bedenken of de Vietnamees kan het op zn scooter vervoeren. Helaas gaat het ook wel eens fout, bleek toen we op een modderige weg een meneer naast zn gevallen scooter zagen staan. En niet alleen zn scooter was gevallen, ook zn manden met kippen lagen op de weg verspreid.
Ik denk dat hij voorlopig niet tot eierenvervoerder gepromoveerd zal worden als ie nog vaker gaat vallen.
Aan de ene kant hangt er een gehaaste sfeer in Hanoi, door al die toeterende scooters. Maar aan de andere kant is het ook vrij relaxt. ‘s Avonds loopt iedereen langs het Hoan Kiem meer, met de schitterende rode brug. Stelletjes zitten romantisch op een bankje langs het water, kinderen spelen badminton, de ouderen spelen een Vietnames soort schaakspel. Maar dit alles met getoeter op de achtergrond.
Nu de stad 1000 jaar bestaat, is alles versierd, overal hangen vlaggen, lampionen, lopen er overal balonnenverkopers en wordt er geoefend voor de grote dag waar op het 1000 jarig bestaan gevierd wordt.
Op het moment dat we staan te kijken naar repetities van een modeshow met prachtige (maar iets te witte en dunne) modelen, komen er twee studentes naast ons staan. Engels kunnen ze niet, maar ze weten ons te vertellen dat het modellen zijn (joh?!) en dat het vanwege de verjaardag van Hanoi is in oktober (joh!?).
Dat was onze eerste ontmoeting met de lokale bevolking. Daarna genoten we nog even van een ijsje langs het meer, kwamen er nog meer studenten bij ons zitten. Deze keer waren het een stuk of 6 jongens die iets beter engels konden spreken. Ze wilden van alles van ons weten. ‘From Holland? Oww, football!’ Ze sturen aan de universiteit van Hanoi en proberen hun engels te oefenen door met toeristen te praten.
In het begin denk je dat het mogelijke zakkenrollers zijn, doordat je zo gewaarschuwd, bent wantrouw je eigenlijk iedereen. Da’s zonde, want de studenten zijn super aardig en willen je van alles vertellen.
Hanoi by Night
Het poppentheater is volgens velen een must om naar toe te gaan. Niets zo bekend als de Water Puppet Show. Nou, van mij had t niet gehoeven, mn ogen vielen om de 5 minuten dicht en het verhaal is lastig te begrijpen als je nog niet veel van Vietnam weet. Dit was 45 minuten knikkebollend doorkomen in een warme zaal op kleine stoeltjes.
Dichtbij het Poppentheater is de KFC en Illy, een prachtig gebouw in Franse stijl, zoals nog zoveel gebouwen zijn in de Franse Wijk in Hanoi. tegenover de KFC in het gebouw ”Ham Ca Map heb je een mooi uitzicht over een klein gedeelte van de stad’. Je ziet de drukte van de stad onder je voorbij gaan (No.1 Dinh Tien Hoang straat).
De meeste huizen in Vietnam en dan vooral in de steden, zijn heel smal, omdat de grond ontzettend duur is. Hierdoor staan hele smalle huizen met 3, 4 of soms 5 verdiepingen. Auto’s zie je niet veel rijden, vanwege het BTW percentage van 200% die de regering vraagt. Toch zie je in Hanoi en Ho Chi Minh City af en toe toch wel de duurste auto’s rijden, Lamborghini, Ferrari etc. De jetset van Vietnam. Vietnam has it all.
