Die woonboten in Nederland zijn superdeluxe villa’s vergeleken de ‘woonboten’ in Ha Long Bay (Vinh Ha Long)
Drijvend dorpje
Gelukkig was onze boot iets luxer. Met een prachtige boot, lijkend op een soort zeilschip, voeren we over de Golf van Tonkin, langs de vele rosten die uit het water steken. In eerste instantie lijkt het niet bijzonder, omdat dit in Thailand ook voorkomt, maar dit zijn blijkbaar zoveel rotsen (in de duizend) dat het op de Unesco lijst is gezet. Ennn in elke rots is wel iets te zien, bij de Vietnamezen ontbreekt het in ieder geval niet aan fantasie. In de ene rots zien ze een oude denkende man, in de andere kussende kippen en in een andere weer een duim (of zoals onze gids grapte…t kan ook iets anders zijn dan een duim).
Kussende Kippen
In veel van deze rotsen zitten ook grotten, waarvan we er eentje (en meteen de grootste) hebben bezocht. In het hoogseizoen blijkt het er gigantisch druk te zijn, met rijen mensen tot aan het water (terwijl je met een heeele lange trap omhoog moet naar de ingang van de grot). Maar gelukkig is het op het moment dat wij er zijn niet zo heel druk. De grot is inderdaad heel erg groot en mooi, alleen een beetje jammer dat ze er een soort disco van hebben gemaakt, met lampen in elke kleur die je maar kunt bedenken, dat het geheel er een beetje neppig uitziet.
Weer terug op de boot, krijgen we een heerlijk diner en mogen we genieten van de prachtige manenschijn
- Moonlight
En toen moesten we gaan slapen….Met de schommeling van de boot word je gemakkelijk in slaap gewiegd. Het raam open gelaten voor wat ‘frisse’ lucht, voor zover dat gaat in Vietnam, want s nachts bleef het ook een graad of 25. En de gordijnen open, zodat we de volgende ochtend wakker zouden worden met prachtig uitzicht.
Het wakker worden gebeurde alleen iets vroeger dan gepland en ook niet met prachtig uizicht, maar in de flitslichten van onweer.
S nachts was de ‘hel’ losgebroken. Het goot van de regen, en ja…aangezien wij het raam open hadden gelaten was mijn bed zeiknat geworden (ik slaap zo vast, dat ik blijkbaar niet wakker wordt van een nat bed). Snel het raam dicht….maar slapen ging niet met die donder. Nog nooit zo’n enorm onweer meegemaakt. Er zaten geen secondes tussen de donder en de bliksem…het sloot precies op elkaar aan. En ik wist niet dat je op het water ook de trilling kon voelen van donder, maar je voelde de boot een beetje trillen bij elke donder die er kwam.
En dan wordt er in Nederland zo gewaarschuwd dat je met onweer niet op het water moet zitten…..fijn….daar zitten we dan.
Door de bergen om ons heen klonk het onweer natuurlijk nog harder, door die echo. brrr.
Gelukkig zijn we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen en zaten we de volgende dag weer aan het heerlijke onbijt, met toch wel prachtig uitzicht.
Na t ontbijt een frisse duik om het angstzweet van die nacht van me af te spoelen…en de reis kan weer verder gaan.
